در شرایطی که کمتر از یک ماه تا آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ باقی مانده، روند آمادهسازی تیم ملی فوتبال ایران بیش از آنکه شبیه یک برنامه حرفهای برای حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبالی دنیا باشد، به یک پروژه نیمهتمام و پر از لغو و انصراف شباهت پیدا کرده است؛ وضعیتی که حالا در اردوی آنتالیا به اوج رسیده و عملاً برنامههای امیر قلعهنویی را با بحران مواجه کرده است.
اردوی ترکیه قرار بود آخرین ایستگاه هماهنگی تاکتیکی تیم ملی باشد؛ جایی برای مرور برنامههای فنی و آمادهسازی بازیکنان در مسابقات جدی تدارکاتی. اما حالا این اردو بیشتر به فهرستی از بازیهای لغوشده تبدیل شده تا یک کمپ استاندارد
پیش از جام جهانی.آخرین نمونه، لغو ناگهانی دیدار دوستانه مقابل یک تیم باشگاهی محلی در آنتالیا بود؛ مسابقهای که حداقل میتوانست بازیکنان را در شرایط مسابقه نگه دارد، اما همان هم برگزار نشد تا تیم ملی حتی برای پیدا کردن یک حریف معمولی هم دچار مشکل شود.
این اتفاق ادامه همان سریال آشنای انصرافهاست؛ از لغو بازی با مقدونیه شمالی و آنگولا گرفته تا منتفی شدن مسابقه با پورتوریکو در آمریکا. در این میان، ناکامی بزرگتر فدراسیون فوتبال، به سرانجام نرسیدن مذاکرات با تیمهای مطرح اروپایی بود؛ جایی که مهدی تاج از مذاکره با اسپانیا و پرتغال خبر داده بود اما نه اسپانیا حاضر به بازی شد و نه پرونده پرتغال هیچوقت به نتیجه رسید.
حالا شرایط به جایی رسیده که تیم ملی ایران، در آستانه جام جهانی، بیشتر از هر چیز به یک حریف نیاز دارد؛ فرقی هم نمیکند تیم ملی باشد، باشگاه باشد یا حتی یک تیم محلی که حاضر شود مقابل شاگردان قلعهنویی قرار بگیرد.
در چنین فضایی، پرسش مهمی هم مطرح میشود؛ آیا فدراسیون فوتبال در قراردادهای این بازیهای دوستانه، ضمانت اجرایی مشخصی برای جلوگیری از انصراف حریفان در نظر گرفته بود؟ اگر چنین بندهایی وجود داشته، چرا این حجم از لغوهای متوالی رخ داده و اگر وجود نداشته، چگونه برنامه آمادهسازی تیم ملی تا این اندازه شکننده طراحی شده است؟
در حال حاضر، تنها امید کادرفنی به دو مسابقه برابر گامبیا و مالی است؛ دیدارهایی که قرار است بخشی از خلأ بازیهای تدارکاتی را جبران کنند. هرچند سبک فیزیکی فوتبال آفریقایی میتواند برای تیم ملی مفید باشد، اما واقعیت این است که این مسابقات با بازی مقابل تیمهای سطح اول اروپا قابل مقایسه نیستند.
شدت بحران زمانی بیشتر مشخص میشود که به روزهای قبل از سفر تیم ملی به ترکیه برگردیم؛ جایی که ملیپوشان برای حفظ آمادگی، ناچار شدند در قالب دو تیم «سفید» و «قرمز» مقابل هم بازی درونتیمی برگزار کنند؛ اتفاقی که برای تیمی در آستانه حضور در جام جهانی، بیش از آنکه طبیعی باشد، نشانهای از ضعف جدی در برنامهریزی تدارکاتی است.
حالا اگر روند انصرافها ادامه پیدا کند، شاید تنها چیزی که برای فدراسیون باقی بماند، انتشار همان آگهی معروف باشد:«تیم ملی ایران، آماده برگزاری بازی دوستانه؛ فقط کافی است انصراف ندهید!»
خبرنگار :امین غلام نژاد
نظر شما